Ms.mamar* View my profile

[BT] Another day

posted on 02 Oct 2011 00:09 by lightmamar in blodwen directory Fiction
 
เอนทรรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
 
 
 
Mai's Story : 2 : Another day
 
 
 
 
 

I hear music 
Mighty mighty pretty music 
The murmur of the morning breeze up there 
The rattle of the milkman on the stair 

 

          ดอกบัตเตอร์คัพที่ขึ้นเป็นแถวแนวตามขอบกระเบื้องหินอ่อนที่ปูเป็นทางเดินตรงหน้าบ้านพากันขยับลู่ลมไปมา กลีบเล็กๆบางกลีบที่เริ่มจะเหี่ยว พอถูกลมพัดมากๆเข้าก็หลุดร่วมตกลงพื้นดิน แต่ถึงอย่างนั้น กลุ่มดอกไม้สีเหลืองที่เพิ่งออกดอกใหม่ๆก็ยังบานแข่งกันให้คนที่พบเห็นได้ชื่นชมกับสีสันสดใสของมัน  ดอกบัตเตอร์คัพเป็นความพึงใจอันดับสองของเธอที่มีต่อบ้านเช่าหลังเล็กๆหลังนี้

           ส่วนอันดับแรกนั้น คงจะเป็น Upright Piano ไม้หลังเก่า ที่ตั้งอยู่เยื้องกับเตาผิงอิฐสีแดงในห้องนั่งเล่น สีน้ำตาลของไม้มะฮอกกานีที่ดูจะซีดลงไปตามกาลเวลาทำให้ไหมอดไม่ได้ที่จะไล้มือไปตามรอยเนื้อไม้  ตัวเธอเองนึกแปลกใจ เพราะดูเหมือนเจ้าของคนเก่าของบ้านจะเก็บของทุกอย่างไปหมดตามประสาคนรักสมบัติ   แต่กลับเหลือเปียโนหลังนี้ไว้ราวกับไม่ต้องการให้มันตามติดไปด้วย  แวบแรกเธอเผลอคิดไปว่าเจ้าของบ้านคนเก่าอาจรู้มาจากพ่อว่าเธอจะมาเป็นนักศึกษาวิชาดนตรีของที่นี้เลยขายต่อไว้ให้เธอได้ใช้  แต่นึกไปนึกมา พ่อก็รู้ว่าตัวเธอเล่นเปียโนยังไม่เป็น แล้วพ่อจะซื้อไว้ให้ทำไม....

  

           เสียงเครื่องปิ้งขนมปังที่ดีดตัวดังขึ้นทำลายบรรยากาศเคร่งขรึมปลอมๆที่เธอสร้างขึ้นมาเสียหมด  ไหมละมือจากเปียโนหลังนั้นเข้าไปในครัวเพื่อจัดแจงเตรียมมื้อเช้าให้ตัวเอง  แก้วกระเบื้องเคลือบลายการ์ตูนชุดเรื่องโปรดของเธอกับจานใส่ขนมปังเข้าชุดกันที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ขนมปังปิ้งกรอบๆ แยมผิวส้ม บวกกับกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟใส่นมทำให้ไหมรู้สึกดีจนต้องฮัมเพลงออกมาอีกรอบขณะทาแยมลงบนขนมปัง

 

Sure that's music 
Mighty mighty pretty music 
The singing of a sparrow in the sky 
The perking of the coffee right near by 

 

  

           เมื่อตอนอยู่บ้าน ไหมรู้สึกเหมือนกับชีวิตประจำวันของเธอผ่านไปอย่างรวดเร็ว  ทั้งกิจกรรมชมรม การบ้าน หรือบางทีก็สอบซ่อม... แค่สามอย่างนี้ทำให้ชีวิตไฮสคูลของเธอเหน็ดเหนื่อยจนไม่อยากจะนึกเรื่องอื่นนอกจากเรื่องซ้อมดนตรีหรือเรื่องเรียนแล้ว  เธอเลยกลายเป็นคนที่ดูจับจดกับอะไรอย่างเดียวไปโดยปริยายในสายตาเพื่อนๆ  เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าไหมจะไม่รู้  เพราะมันเป็นหัวข้อเดิมๆที่เพื่อนสนิทที่สุดของเธอชอบยกขึ้นมาเล่นงานเธอทุกครั้งที่ไหมเริ่มต้นบ่นว่าอยากคบกับใครเขาบ้าง

 

          “นี่ทีน่ายังโสดอยู่อีกเหรอ ฉันนึกว่าเธอแต่งงานมีลูกกับกีตาร์ไปแล้วซะอีก”

          “งั้นก็แต่งตัวสวยๆแล้วออกไปเที่ยวเปิดโอกาสให้ตัวเองบ้างอย่างที่ใจอยากซะสิ”

          “โอ้! เธอจะกลับเข้าสู่วงโคจรของสาววัยรุ่นปกติแล้วสินะ”

          “โผล่หน้าออกมาจากสมุดเขียนเพลงบ้างสิถ้าวอนท์บอยเฟรนด์ขนาดนั้นน่ะ”

 

           และอีกสารพัดคำจิกกัดปนเอ็นดูที่เธอเจอมาตลอดสามปีให้หลัง...นึกย้อนไปถึงแล้วก็ต้องหลุดขำ  เอ็ดการ์ เพื่อนของเธอคงจะเหนื่อยกับเธอมามาก  ขนาดของขวัญก่อนสั่งลาที่เขาซื้อมาให้ ยังเป็นนาฬิกาข้อมือ แทนที่จะเป็นซีดีเพลงของศิลปินคนโปรดที่เธอเคยขอไว้เลย

 

          “ฉันไม่ได้คอยตามประกบเธอ แล้วใครจะคอยระวังเรื่องเวลาให้ล่ะ ใส่ไว้ตลอดเวลาเท่าที่เป็นไปได้ด้วยล่ะ  นี่เป็นคำสั่ง แล้วก็อย่าลืมกินอาหารให้ครบทุกมื้อด้วย  มีนาฬิกาแล้วก็อย่าอ้างว่าไม่รู้เวลาอีก ถ้าไม่ทำตาม ฉันจะงอนเธอมากจริงๆด้วย”

          เอ็ดการ์พูดเร็วจี๋พร้อมยัดกล่องกระดาษแข็งสีน้ำตาลที่ไหมชอบใส่มือเจ้าตัว ก่อนที่เขาจะกอดเธอแรงๆสองสามทีแล้วปล่อยให้เธอขึ้นเรือโดยสารออกจากท่าเรือได้

          แน่นอนว่าในกล่องกระดาษแข็งนั้นมีนาฬิกาข้อมืออยู่...ครั้งแรกที่เปิดดูไหมถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจปนดีใจ หน้าปัดนาฬิกาทำให้รู้ว่านี่เป็นของขวัญชิ้นพิเศษที่สุดที่เอ็ดการ์ต้องสั่งทำให้เธอเป็นพิเศษแน่ๆ เพราะนอกจากจะมีตัวเลขโรมันที่บอกเวลาแล้ว ข้างๆตัวเลขยังมีอักษรภาษาอังกฤษตัวเล็กๆกำกับขนาบไว้ด้วย เป็นตัว B L และ D


      ‘ เผื่อเธอไม่รู้ B น่ะ Breakfast   L ก็ Lunch แล้ว D คือ Dinner ‘


          ข้อความในกระดาษโน้ตที่แนบมาในตัวกล่องขยายความชัดเจนว่าเรื่องไหนที่คนให้เป็นห่วงเธอมากที่สุด  เขาเล่นกำกับมาชัดเจนเสียขนาดนี้ว่าเธอต้องกินข้าวเวลาไหน เห็นได้ชัดว่าเอ็ดการ์ยังจำเรื่องที่เธอซ้อมดนตรีเสียจนไม่มีเวลากินอะไรแล้วไปเป็นลมล้มพับอยู่บนเวทีประกวดประจำปีของโรงเรียนให้ขายหน้าได้ฝังใจ  เพื่อนๆและพ่อแม่ของเธอตกใจกันยกใหญ่พากันกุลีกุจออุ้มเธอไปห้องพยาบาล  เว้นแต่เอ็ดการ์ ที่ไม่วิ่งตาม ไม่ช่วยพยุง หรือหาแอมโมเนียมาให้เธอดม...

 

           เขาเดินขึ้นไปบนเวที กล่าวขอโทษคนดูและกรรมการตัดสิน พร้อมทั้งอุ้มกีตาร์แสนรักของเธอขึ้นมาอย่างทะนุถนอม แล้วถึงค่อยตามไปสมทบเธอที่ห้องพยาบาล...

 

           ตอนนั้นแหละไหมถึงได้รู้ว่าเอ็ดการ์แคร์ความรู้สึกเธอก่อนใครเพื่อน  ทั้งงานประกวด ทั้งกีตาร์  เอ็ดการ์รู้ว่าถ้าปล่อยค้างคาไว้แบบนั้น เธอจะรู้สึกแย่มาก...

 

 

            ไหมยิ้มบางๆเมื่อนึกถึงคนให้ แล้วก้มมองที่ข้อมือซ้ายของเธอ เข็มสั้นสีเงินวาววับขยับเลยตัวอักษร B  สีดำตัดกับสีขาวของพื้นหน้าปัดออกมาเล็กน้อย

           ทีน่ากินข้าวเช้าตรงเวลาตามที่เอ็ดการ์บอกแล้วนะ...ถึงเอ็ดการ์จะไม่เคยเรียกขนมปังปิ้งว่าเป็นมื้อเช้าก็เถอะ..

 

 

That's my favorite melody

You my angel, phoning me

I hear music

Mighty mighty  fine music

And anytime I think my world is wrong

I get me out of bed and sing this song

 

 

            เพลงโปรดในยามเช้าของเธอถูกร้องขึ้นมาอีกครั้งคลอไปกับเสียงกีตาร์  ไหมนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ไม้หน้าบ้านพลางเล่นดนตรีไปด้วย  เธอหยุดพักแหงนหน้ามองท้องฟ้าเมื่อเพลงจบ  ขอบหลังคาที่ยื่นออกมามีเงาไหวๆของนกที่บินมาจับหลังคา  นกน้อยตัวขยับยุกยิกไปมา  ก่อนจะบินจากไปพร้อมกับสายลมเบาๆที่มาเยือนอีกรอบ

           ถ้าเปรียบชีวิตเป็นทำนองเพลง ตอนนี้ทำนองของเธอคงเป็นจังหวะบอสซาโนว่า...ง่ายๆ สบายๆ...เพื่อยืนยันความสบายในเวลานั้นให้ชัดเจนขึ้น  ร่างกายเลยจัดแจงทำให้เธอหาวออกมาอย่างเกียจคร้านเสียด้วยเลย  พอปากขยับอ้าออก ลมเอื่อยๆก็พาเอากลีบดอกไม้ปลิวเข้าไปในปากของเธอ ไหมพ่นพรูดออกมาทันทีเพราะกลัวจะเป็นแมลงหรืออะไรเทือกนั้น

          “อ้าว...กลีบดอกบัดเตอร์คัพ...” 

          ก้มมองกลีบดอกไม้ที่เธอเพิ่งพ่นออกมาบนพื้นได้สักพัก  ทำนองประหลาดบางอย่างก็เริ่มแล่นเข้ามาในหัว

 

 -- ♩♬ ------ ♫♭---- ♩♪------

 

          ปล่อยให้ทำนองสั้นๆนั้นวนไปวนมาในความคิดได้สักพัก ไหมถึงรู้สึกตัวว่าบรรยากาศแบบนี้   ในยามสายที่แดดไม่ร้อนเกินไปนักกับรอบตัวที่ไม่ค่อยมีเสียงรบกวน  เป็นเวลาเหมาะที่สุดที่เธอจะแต่งเพลง เป็นช่วงที่สมองทึบๆของเธอแล่นดีที่สุด

          เพื่อไม่ให้ไอเดียเสียเปล่า  เธอเลยลุกไปหยิบสมุดโน้ตมานั่งเขียนเพลง

 

Well, everything was going to be crazy

I just needed somewhere to hind

I really needed somewhere, and you came

To save me…save me from that hyperactive Ginger Pie…


 

         โฮ่ง ! โฮ่ง ! โฮ่ง !

         โครม !


         “ Ouch !!??”

 

         ยังไม่ทันจะเขียนเนื้อเพลงที่เพิ่งแต่งได้หมาดๆจบ ไหมก็สะดุ้งตกเก้าอี้ลงไปนอนอยู่กับหญ้า เมื่อจู่ๆสมาธิของเธอถูกทำลายให้หายวับไปจากเสียงเห่าขรม ซึ่งต้นเสียงก็ไม่ได้มาจากไหนไกล  อยู่ข้างๆบ้านเธอนี่เอง...

 

          ก็พอจะรู้แหละนะว่าเป็นศูนย์ควบคุมดูแลสัตว์อะไรเทือกนั้น...เรื่องหมาแมวส่งเสียงดังน่ะคงเป็นเรื่องธรรมดา…

          แต่ไม่คิดว่า เวลาหมาหลายๆตัวมาแข่งกันเห่า แล้วมันจะดังจนทำเธอตกใจหล่นจากเก้าอี้ได้...หรือมันอาจเป็นแค่เสียงปกติ แต่เธอขวัญอ่อนสะดุ้งไปเอง...ภาวนาให้เป็นอย่างแรก เพราะถ้าเป็นอย่างหลังขึ้นมา เธอคงไม่กล้าเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้ใครฟังแน่ๆ...

 

         เสียงเอะอะจากเพื่อนบ้าน(?)ของไหมดังอยู่ได้สักพักก็ค่อยๆเงียบลง เหมือนกับสถานการณ์วุ่นวายผ่านพ้นไปได้ด้วยดี  แต่สิ่งที่ไม่ดีคือหน้ากระดาษสีขาวนวลตรงหน้าเธอนี่  เนื้อเพลงที่แต่งค้างไว้... เธอเกิดอาการ”ตัน” อีกแล้ว ไม่รู้จะไปต่อยังไง ความคิดที่ว่าจะเขียนเพลงแรกนี่ส่งไปให้เพื่อนรักของเธออ่านเล่นๆคลายเครียดก็เลยกลายเป็นหมันไปซะงั้น    

 

         แปะ...

 

         หยดน้ำเล็กๆหนึ่งหยดตกลงมาบนหลังมือเธอ  ตามมาด้วยอีกหลายหยด  ไหมอุทานออกมาแล้วรีบหอบกีตาร์กับสมุดเพลงเข้าบ้านก่อนที่มันจะเปียกฝน  ยิ่งเจอแบบนี้ไหมยิ่งรู้สึกหงอยหนักกว่าเดิมอีก  เลยเดินเอากีตาร์ไปเก็บเพราะหมดอารมณ์จะเล่น  ฝนตกรถติดน้ำท่วมน่ะเป็นบรรยากาศที่ชวนให้เธอหดหู่ไม่แพ้กับการโดนบังคับให้กินหอมดองฝีมือพ่อเลย...

 

         ระหว่างนอนกลิ้งบนโซฟารอเวลาให้ฝนหยุดตก สายตาของไหมก็ไปหยุดอยู่ที่เปียโนไม้หลังนั้นอีกครั้ง...ไม่รู้อะไรในตัวเธอมันดลใจให้เธอลุกขึ้นไปนั่งลูบๆคลำๆเปียโนเล่น พลางคิด(ไปเอง)ว่าถ้าเป็นตอนนี้  ถึงจะไม่ได้เรียนมา  เธอก็อาจเล่นเปียโนให้ออกมาเพราะได้...ก็แหม เสียเปียโนกุ๊งกิ๊งที่ดังแทรกเสียงหยดฝนออกมาอาจทำให้บรรยากาศดีขึ้นได้นี่นา...

 

 

 

         ม่านหยดน้ำจากขอบหลังคายังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด  ใบหญ้าบนพื้นเป็นประกายวาววับขยับไปมาเมื่อโดนฝน  ตอนสายของวันนี้อาจเป็นสายที่เปียกปอนไปเสียบ้าง  เสียงล้อจักรยานวิ่งผ่านน้ำ เสียงฝีเท้าย่ำไปบนแอ่งฝน หรือเสียงหยดน้ำตกกระทบพื้น แม้ไม่ตั้งใจฟังก็ย่อมได้ยินอย่างช่วยไม่ได้  นั่นคือเสียงจากนอกบ้าน แต่ตอนนี้ ในบ้านไม้หลังเล็กที่ไหมอาศัยอยู่ กลับมีเสียงใสๆจากเปียโนไม้หลังเก่าคร่ำคร่าดังขึ้นมาประสานด้วย  ไหมฮัมเพลงในลำคอพร้อมไล่นิ้วไปตามคีย์ต่างๆด้วยท่าทางชำนาญ  เปียโนถึงแม้จะเก่า แต่เสียงของมันก็ยังกังวานใสราวกับของทำใหม่  เธอยังคงเล่นเปียโนแข่งกับสายฝนอยู่อย่างนั้น  โยกตัวไปมาตามจังหวะ แถมในใจก็พยายามหนีความจริงอย่างเต็มที่....

 

 

 

 

 

         ว่าบรรดาคุณหมาจากข้างบ้านน่ะ ส่งเสียงเห่าหอนควบคู่มาด้วยตั้งแต่ที่เธอเริ่มกดแป้นเปียโนตัวแรกแล้ว...

 

 

 

         อา...ไหมน่ะ...ถ้าตั้งใจจริงๆขึ้นมา เล่นเปียโนแค่นี้น่ะสบายมาก...

 

 

 

         รึเปล่านะ...?

 

 

End.

 

----------------------------------------------------------------------------

 

       เข็นตอนต่อมาลงจนได้ แฮ่ เป็นอีกตอนที่ค่าความสัมพันธ์(?)ของไหมยังไม่คืบหน้ากับใครเลย  แต่เราอยากเขียนอีกมุมน่ารักๆของไหมให้ชาวเมืองได้อ่านกันมากกว่าตอนก่อนน่ะค่ะ (เห็นแต่ด้านเอ๋อๆ เอาด้านดีๆเข้ามากู้หน้าบ้าง 55555)  แล้วก็จะได้เปิดตัวเพื่อนสนิทของไหมด้วย  ถึงจะไม่มีบทบาทในบลอดเวน แต่เอ็ดการ์จะเป็นอีกหนึ่งคนที่มาช่วยเสริมให้ตัวไหมมีพัฒนาการมากขึ้นค่ะ 

       เพลงที่ใส่ลงไปประกอบคือเพลง I Hear Music ของ Blossom Dearie นะคะ  เป็นเพลงเก่าอีกเพลงที่น่ารักมากๆเชียว แล้วก็เป็นเพลงโปรดของไหมด้วย  คิดว่าถ้าจะให้หัดเล่นเปียโนจริงจัง ไหมคงหัดจากเพลงนี้ก่อนแหละ (ภาวนาให้เธอหัดเล่นเร็วๆ เพราะไอ้การเล่นไปแล้วหมาหอนตามไปนี่มันก็นะ....*กุมขมับ)

 


 

ขอบคุณทุกคนที่เเวะมาค่ะ :) 

 

--------------------------------------------------------------------------

edit - เปลี่ยนธีมแล้วแหละ เครดิตจากบล็อกคุณ kim57n ค่ะ  ขอบคุณหลายสำหรับธีมสวยๆนะคุ้ >v<

Comment

Comment:

Tweet

ชอบเพลงเก่า คลาสสิกแบบนี้ท่าทางจะเข้ากับมาทิลด้าได้ดีเลย 555+ รายนั้นก็ฟังเพลงเก่าเหมือนกันน้า

อ่านตอนนี้แล้ว พอรวมกับตอนที่แล้วแอบอยากเห็นภาพประกอบจังเลย นี่ถ้าแทรกไปกับเรื่องจะเหมาะเหม็ง surprised smile ฉากสวย บรรยากาศสบายๆ สีน้ำๆ

วันไหนลองไปบาร์ของคุณชีล่าสิจ้ะหนูไหม แหล่งรวมสาวๆชอบเพลงเลยน้า double wink

#6 By jackywinter on 2012-01-03 17:02

ป..เป็นตอนนี้ อ่านแบบงงๆ แล้วจบแบบมึนๆมากจ้ะ 555

เป็นชีวิตประจำวันที่เรียบง่าย และสบายจริงๆนะ
ขอโทษที่มาเม้นช้าน้อ เพิ่งนึกได้มาลืมเม้น โฮววว /โดนเหยียบ

ขอให้ไหมมีความสุขกับที่นี่นะ :)
อยากไปแอบฟังไหมเลยดนตรีเลยค่ะ

#5 By SIN*SIN on 2011-10-20 14:29

เข้ามาเพื่อบอกว่า แอดกลับแล้วค่ะ
กับ โมเดล ชื่อ Kayla Hadlington ค่ะ
แล้วก็ธีมสวยมากค่ะ 555555

เอนทรี่นี้ยาวจริง จับใจความได้แค่
โฮ่ง ! โฮ่ง ! โฮ่ง ! โครม ! 5555555

เดี๋ยวไว้จะเข้ามาอ่านต่อค่ะ หนี ////
sad smile sad smile Hot! Hot!

#4 By adamie. on 2011-10-04 23:39

เอ็ดการ์ เป็นเพื่อนสนิท สินะ...
ย้ายมาอยู่นี่ก็ดูแลตัวเองดี ๆ ล่ะ
น้องหมาข้างบ้านคงชอบเสียงเปียโนล่ะมั้ง
พยายามเข้านะ เล่นเก่งแล้วจะไปแอบฟังล่ะ อิอิ

#3 By ยู่ยี่. on 2011-10-03 22:37

Hot! Hot! big smile big smile

#2 By YiM-YiiM on 2011-10-02 01:09

หมาเขาอาจจะแอพพริชิเอทมิวสิคมากก็ได้นะคะ
หรือดนตรีของไหมมีคลื่นความถี่พิเศษ....
//เอาไปวิจัย

ยินดีต้อนรับอีกครั้งค่ะ

#1 By @Brown Sucre's on 2011-10-02 00:48